Onelegant in de struiken

‘Vijf dagen per week mountainbiken, goed voor de bovenbenen’,  heeft de expeditieleider me op het hart gedrukt. Maar waar haalde ik een mountainbike vandaan zonder mijn schamele spaarcentjes aan te hoeven breken? Gelukkig bevond zich in mijn sportieve familie een oom die mij zijn bike wel drie maanden wilde lenen ( waarvoor duizendmaal dank!).

Mijn oom had me al gewaarschuwd dat de derailleur niet optimaal functioneerde en dat bleek te kloppen. Geen probleem, de fietsenmaker zette ‘m voor mij in de zwaarste versnelling. Zolang ik niet te veelschakelde was er niets aan de hand. En ja, bij het optrekken trapte het wel een beetje zwaar maar dat was alleen maar goed voor de bovenbenen. In mijn wielerbroekje en met helm en bijpassende zonnebril zag het plaatje er best professioneel uit, vond ik zelf.

Binnenkort heb ik een verplichte  trainingsdag in de Drunense duinen waarbij we onder andere 30 kilometer gaan mountainbiken. Easy peasy dacht ik zo. Totdat ik iets las over ‘single track’. Geen idee wat dat betekent dus maar even googelen: ‘De term singletrack wordt gebruikt om een bepaald type mountainbike-pad te beschrijven. De essentie van een singletrack is dat deze smal is en vaak slingerend wegloopt. Veel boomstronken en -wortels, rotsen en scherpe krappe bochten tussen bomen door maken een singletrack vaak technisch moeilijk.’

Ehhhh. Slik.
Even oefenen maar. Een paar kilometer van mijn huis blijkt zich zo’n singletrack te bevinden, dus vol goede moed rijden mijn gele vriend en ik die kant op. Ter plaatse blijkt ‘smal’ wel heel smal te zijn. Het pad is hooguit een halve liniaal breed. Na tien meter door struikgewas daalt het pad ineens steil naar beneden. Automatisch knijp ik in de handremmen, beide. Ik ontwijk net een laaghangende tak als er ineens uit het niets een haarscherpe bocht naar links opduikt. Ik knijp nog harder in mijn remmen en dan gebeurt het. Als in slow motion zie ik de fiets abrupt tot stilstand komen, mezelf over het stuur vliegen en met een onelegante zwiep in het struikgewas belanden. Scheld, tier, au, brandnetels, bloed.

Ik krabbel overeind en spring snel weer op de fiets, voor er een professionele biker aankomt die me hier zo aantreft. We negeren de brandneteljeuk en gaan gewoon weer verder. Dan doemt er een hoge heuvel op en het pad ligt vol mul zand. Na nog geen vier meter sta ik al stil en moet ik noodgedwongen de fiets en mijzelf omhoog duwen. Schakelen zou fijn zijn. Wat volgt is een helse rit met haarscherpe bochten, stenen, boomstronken, takken in m'n gezicht, onmogelijke klimmetjes (dus lopen) en een paar bijna boombotsingen. Ik vind het mooi geweest. Na nog geen vier kilometer singletrack  fiets ik moedeloos over een geasfalteerd fietspad (hoera) naar huis. Over exact een week moet ik dit dertig kilometer kunnen. Hoe dan??

Een bezwete ontmoeting met de korpschef

Leuk hoor die berg, maar er moet ook gewoon gewerkt worden. Tijd om dagenlang te trainen heb ik niet, dus moet je creatief zijn. Vandaag stond er een werkbezoek gepland aan KNGF Geleidehonden en Gerard Bouman zou daarbij aanwezig zijn. Voor de niet-collega's: dat is zeg maar de aller- aller- allerhoogste baas binnen de politie. Best leuk om die eens te ontmoeten dacht ik zo.

KNGF huist ergens aan een idyllische dijk in Amstelveen.  Een korte blik op de app 9292ov had mij al geleerd dat het openbaar vervoertechnisch gezien niet echt ideaal gelegen lag. Kom aan, dacht ik, dat moet ook met de mountainbike kunnen. Want de mountainbike, beste lezer, moet de komende weken mijn beste vriend worden. Maar liefst vijf keer per week moet ik 'm berijden van de expeditieleider, allemaal om mijn bovenbenen te trainen.

Ik trek mijn wielerbroek met pannenkoek erin aan, stop een keurig zomerjurkje en een paar hakken in een rugtas, vul de fles met water en klim op mijn gele vriend. De eerste kilometers suist het asfalt onder me door en geniet ik van de kwetterende vogeltjes en de wind door mijn haren. Als je opgroeit in de tropen ben je niet snel onder de indruk van de Nederlandse zomertemperaturen, maar als ik na een half uurtje trappen even stop om te kijken of ik nog wel de goede kant op ga, ben ik toch wel behoorlijk bezweet. Snel een teug water en weer gaan, we kunnen niet te laat komen.

Tien minuten voor het programma begint, reed ik de oprijlaan op. Tot mijn schrik staan buiten voor de deur een stuk of tien politiemannen, waaronder Gerard Bouman. Tijd om eerst naar binnen te glippen en me om te kleden zoals ik van plan was is er niet.Slik. Creatief zijn Maaike. Achter de parkeerplaats zie ik een heg. Ik snel erheen, trek mijn zomerjurkje over mijn inmiddels drijfnatte sportkleding en schop m'n sportschoenen uit en wurm mijn opgezette zweetvoet in de hakschoen. Shit, mijn ene been zit helemaal onder de zwarte kettingsmeer. Met een sportsok probeer ik het weg te poetsen maar de zwarte vlek op mijn been wordt alleen maar groter. Ook lekken de eerst zweetdruppels van mijn sporthemdje inmiddels door in mijn nette jurkje. Niet aan denken. Zouden ze de dikke pannenkoek in mijn wielrenbroekje zien in mijn jurk? Denken dat ik om wat voor reden dan ook een luier draag? Ik verstel de banden van de rugzak en hang m zo laag mogelijk op mijn kont. Problem fixt.

Ik zet mijn beste glimlach op, loop op de menigte af en geef iedereen een hand. Een tamelijk bezwete hand. Daarna haast ik me naar het toilet, Ik heb nog vijf minuten. snel trek ik de jurk weer uit, sportkleding uit, en jurk weer aan. Zo, dat is dat. Een andere bezoekster rommelt ongeduldig aan de toiletdeur. Verdorie, laat me even m'n ding doen.
Als ik in de spiegel kijk zie ik een knalrode bezwete kop, waar de zonnebrand in straaltjes vanaf druipt. Fraai. Zo heb ik dus kennisgemaakt met de baas der bazen.

Zo goed en zo kwaad als het gaat veeg ik het zweet met wat wc-papier van mijn hoofd en fatsoeneer mijn haar dat in zoute strengen langs mijn hoofd plakt. Alle natte kleding prop ik in de rugtas en haast me naar de zaal waar iedereen inmiddels heeft plaatsgenomen. Nahijgend van alles plof ik op een bankje achterin de zaal. Als ik de rugzak openrits om pen en papier te pakken graai ik in mijn natte sportkleren. Als ik nog eens een goed idee heb...