Als reislustig mens heb ik er een extra sensor voor ontwikkeld: ‘dienstreisjes’ naar het buitenland. Zeker bij de krant stak ik zodra er een exotische plaatsnaam viel, meteen mijn vinger op. Ondanks dat ik jarenlang op de BINNENLANDredactie gewerkt heb ik het toch voor elkaar weten te krijgen om voor een mooi verhaal naar Tobago, Malta, Spanje (Ibiza, 2xBarcelona, Madrid en Malaga), Syrië, Turkije, Ierland, Roemenië, Slowakije, en zelfs India af te mogen reizen.
De kans op exotische tripjes nam drastisch af toen ik aangenomen werd bij de politie, want die doet nu eenmaal niet aan ‘persreisjes’ naar het buitenland.Toen mij een paar week geleden ter ore kwam dat er een groep collega’s met PTSS (Posttraumatische Stress-stoornis) de Mont Blanc ging beklimmen, was ik er als de kippen bij om mijzelf aan te bieden als live verslaggever. ‘Natuurlijk veel leuker dan interviews achteraf’, zei ik tegen de expeditieleider. En verhip, daar had ik wel een punt.
Vorige week kreeg ik een telefoontje: ‘Als je nog steeds wil mag je mee naar de Mont Blanc.’ U begrijpt mensen, dat was reden voor een heus vreugdedansje. Toen ook mijn hoofdredacteur Remco (held) ergens een geldpotje vandaan wist de toveren was de euforie compleet. Een weekje wandelen in de bergen, hoe leuk is dat! Nog diezelfde dag kreeg ik een mailtje van de expeditieleider waarin hij schreef dat ik, als onderdeel van de training, geacht werd deel te nemen aan het ‘adventure weekend’ van de politie. Tot nu toe niks aan de hand, een beetje avontuur ga ik niet uit de weg. Vol goede moed surfte ik naar de site waar een verslag stond van het adventure weekend van vorig jaar. En toen trok ik groen weg…..
Lees en huiver: vrijdag: 300 meter zwemmen in zee (mwah, kan ik hebben), gevolgd door 15 km hardlopen op het strand (ja je leest het goed), met een rugzak van 10 kilo. Ehhhh. Vooruit, tien kilometer krijg ik wel uit m’n schoenen, dus vijftien moet ook lukken, maar met rugzak en door het mulle zand? Maar we zijn er nog niet.
De volgende dag om 8:00 begon het ‘echte werk’. Eerst 10 kilometer kajakken op zee. Gevolgd door 15 kilometer hardlopen (alweer? Dat hadden ze gister toch al gedaan?), dan boogschieten, voor elke gemiste pijl 20 x opdrukken. Daarna lekker kickbiken (een soort mountainbikestep) over een afstand van zo’n 20 kilometer, vervolgens wederom 15 km hardlopen (pardon????) en tot slot nog even 30 km mountainbiken. Oh ja, en er is geen duidelijke route. Je moet je met een kaart en kompas maar zien te redden. Misschien is het mijn welverdiende straf voor al die luilekker tripjes waarin ik werd gepamperd en niets hoefde te doen. Misschien is het mijn straf voor altijd vooraan staan als de leuke reisjes worden uitgedeeld, maar feit is dat het programma wat ik zojuist beschreef, ronduit onmenselijk is. Tenminste,als je geen lid van het arrestatieteam bent, maar een gewone typemiep achter een bureau, zoals ik. Bedenk daarbij dat de overige deelnemers al bijna een half jaar weten dat ze mee gaan en dus al zes maanden keihard aan het trainen zijn. Misschien is het mijn eigen schuld. Maar ik schijt zeven kleuren in m’n (trainings)broek. (ehhh waar was die ook alweer?)
De kans op exotische tripjes nam drastisch af toen ik aangenomen werd bij de politie, want die doet nu eenmaal niet aan ‘persreisjes’ naar het buitenland.Toen mij een paar week geleden ter ore kwam dat er een groep collega’s met PTSS (Posttraumatische Stress-stoornis) de Mont Blanc ging beklimmen, was ik er als de kippen bij om mijzelf aan te bieden als live verslaggever. ‘Natuurlijk veel leuker dan interviews achteraf’, zei ik tegen de expeditieleider. En verhip, daar had ik wel een punt.
Vorige week kreeg ik een telefoontje: ‘Als je nog steeds wil mag je mee naar de Mont Blanc.’ U begrijpt mensen, dat was reden voor een heus vreugdedansje. Toen ook mijn hoofdredacteur Remco (held) ergens een geldpotje vandaan wist de toveren was de euforie compleet. Een weekje wandelen in de bergen, hoe leuk is dat! Nog diezelfde dag kreeg ik een mailtje van de expeditieleider waarin hij schreef dat ik, als onderdeel van de training, geacht werd deel te nemen aan het ‘adventure weekend’ van de politie. Tot nu toe niks aan de hand, een beetje avontuur ga ik niet uit de weg. Vol goede moed surfte ik naar de site waar een verslag stond van het adventure weekend van vorig jaar. En toen trok ik groen weg…..
Lees en huiver: vrijdag: 300 meter zwemmen in zee (mwah, kan ik hebben), gevolgd door 15 km hardlopen op het strand (ja je leest het goed), met een rugzak van 10 kilo. Ehhhh. Vooruit, tien kilometer krijg ik wel uit m’n schoenen, dus vijftien moet ook lukken, maar met rugzak en door het mulle zand? Maar we zijn er nog niet.
De volgende dag om 8:00 begon het ‘echte werk’. Eerst 10 kilometer kajakken op zee. Gevolgd door 15 kilometer hardlopen (alweer? Dat hadden ze gister toch al gedaan?), dan boogschieten, voor elke gemiste pijl 20 x opdrukken. Daarna lekker kickbiken (een soort mountainbikestep) over een afstand van zo’n 20 kilometer, vervolgens wederom 15 km hardlopen (pardon????) en tot slot nog even 30 km mountainbiken. Oh ja, en er is geen duidelijke route. Je moet je met een kaart en kompas maar zien te redden. Misschien is het mijn welverdiende straf voor al die luilekker tripjes waarin ik werd gepamperd en niets hoefde te doen. Misschien is het mijn straf voor altijd vooraan staan als de leuke reisjes worden uitgedeeld, maar feit is dat het programma wat ik zojuist beschreef, ronduit onmenselijk is. Tenminste,als je geen lid van het arrestatieteam bent, maar een gewone typemiep achter een bureau, zoals ik. Bedenk daarbij dat de overige deelnemers al bijna een half jaar weten dat ze mee gaan en dus al zes maanden keihard aan het trainen zijn. Misschien is het mijn eigen schuld. Maar ik schijt zeven kleuren in m’n (trainings)broek. (ehhh waar was die ook alweer?)
Ha ha ha! En je bent juist allesbehalve een schijterd! ;-)
BeantwoordenVerwijderen